‘Dit is wat ik leuk vind, dit is wie ik ben en ik heb het gedaan zonder te luisteren naar de mening van anderen.’

Ik zit in café Mémé in Gérardmer. En dat is op zich niet zo bijzonder maar dit café is dat wel. Voor ik verder ga, schets ik even de setting van dit dorp.

Gérardmer is met name gericht op de wintersport. In de maanden januari en februari loop je hier over de hoofden heen. Iedereen zit buiten op de verwarmde terrassen, de winkels in de hoofdstraat zijn vooral op het toerisme gericht en de kraampjes op straat vol met niet al te dure mutsen, handschoenen en sieraden. Op de pleinen is plek voor restaurants en cafés gericht op de toeristenmassa met een hoog pizza- en pastagehalte. Volgens mij gedijen ze goed bij al die Fransen, Belgen en Nederlanders die hier een dag of wat komen skiën en snowboarden.

En dan is er ook nog café Mémé. Aan de buitenkant springt het niet direct in het oog met het grote houten terras aan de voorkant zoals velen dat hebben. Maar als je goed kijkt, vallen je de formica stoelen op die om tafels gemaakt van verkeersborden staan. Dit nodigt mij uit meer uit dan de plastic stoelen van de buren.

Binnen overvalt me het totaal andere interieur. Het leek wel of ik een stap terug in de tijd zet en in de jaren 60 en 70 ben beland. Emaillen borden aan de muur van merken als Coca-cola, Ovamaltine en Le vache qui rit. Oud speelgoed in de etalage tezamen met oude dozen wasmiddel, met zo’n glimlachende vrouw er op die het geweldig vindt om de was te doen, je kent ze wel. Oude klokken aan de muur in oranje, geel en bruin, de typische kleuren uit die tijd. En dat alles tegen een achtergrond van druk gekleurd behang.

Ik ben blij verrast en tegelijkertijd komen er allemaal vragen bij me op. Hoe is deze plek ontstaan? Wie is de persoon achter dit gedurfde concept? Is er genoeg animo voor? Allemaal van die vragen die veel mensen zich afvragen als iets anders is dan anders.

Het blijkt dat de eigenaresse een fan is van spullen uit de jaren 60, 70 en 80 en haar verzameling heeft gecombineerd met een winkel annex café. Dit is wat ze wilde, het is haar droom en die heeft ze uit laten komen. Wat de buren ervan vinden? Geen idee en daar trekt ze zich ook niks van aan. Het is haar wens, haar droom, haar doel om een plek als deze te creëren te midden van al die andere 13-in-een-dozijn-restaurants. Ik kan alleen maar glimlachend beamen.

Voor ik de verkeerde indruk wek: niks mis met massa. Al die andere restaurants en cafés, helemaal ok. Daar is ook animo voor want er zitten genoeg mensen te eten op de terrassen. Ik vraag me alleen af of ze ook zo duidelijk gekozen hebben voor wat ze het allerliefste doen. Als ik hen zou vragen naar hun dromen, of ze dan exact omschrijven wat ze nu hebben.

Of zijn ze ergens in gestapt omdat het makkelijk is, omdat ze bang zijn wat de buren zullen zeggen als ze het heel anders zouden doen?

Herken je dat?

Dat je werk doet, waar van iedereen zegt dat het een droombaan is maar jij elke dag opstaat met pijn in je buik omdat je er weer naar toe moet? Dat je partner zegt dat je het toch goed hebt, terwijl jij naar iets anders verlangt? Je weet misschien niet wat maar je lijf laat al een hele tijd weten dat je niet lekker in je vel zit. Concentratieproblemen, vermoeidheid, stress, hoofdpijn, ongeduldig, buikpijn. En je blijft maar piekeren in je hoofd.

Hoe lang ga je zo nog door? Wanneer gaat bij jou de knop om dat je nu toch echt in beweging moet komen? Moet ja, want als jij het niet doet, doet niemand het voor je. Wil je als je 80 bent terugkijken en denken: ‘had ik maar…’?

De eigenaresse van het café wilde dat niet. Ze wilde dit opzetten en ervoor gaan. Met het risico dat het niet lukt maar dan heeft ze het wel geprobeerd. Niet doen, is geen optie. Daarmee deed ze zichzelf en haar klanten tekort. Dus koos ze voor zichzelf en haar dromen.

Ik wilde dat ook niet. Daarom woon ik nu in Frankrijk. Omdat het mijn grootste wens is om hier te wonen en te leven. Natuurlijk is het spannend om je hart te volgen en een groot avontuur. Maar waarom zou je het niet doen? Dat heb ik mijzelf ook altijd gevraagd. Wat is het ergste dat er kan gebeuren?

Het volgen van je hart, je dromen uit laten komen, ongeacht wat een ander daarvan vindt. Geen toestemming vragen, geen goedkeuring.

Een leven vol avontuur, ontspanning, vreugde met tijd voor jezelf, voor je gezin en je dierbaren om je heen. Waar je je kleinkinderen later over vertelt en voor wie je een inspirerend voorbeeld bent.

Hoe lijkt je dat?

Klinkt dat als iets wat je ook graag wilt? Net als de eigenaresse van het café?

Eén stap

Het is makkelijker dan je denkt. Het enige wat je hoeft te doen is je nu direct hier aan te melden voor jouw gratis coach sessie met mij.

Het is wat ik het allerliefste doe: jou jouw dromen uit te laten komen zodat je jouw droomleven daadwerkelijk leeft.

Tot binnenkort, of te wel à bientôt.

 

Liefs, Barbara

P.s.1: Hier kan je je aanmelden voor jouw gratis coach sessie.