Het wordt me zo vaak gevraagd: waarom laat je huis en haard achter en haal je je kinderen uit hun vertrouwde omgeving? En dat niet eens voor je werk?

Ehhh, nee niet voor mijn werk nee. Alsof dat de enige reden is waarom je überhaupt kan emigreren, denk ik dan.

Droom

Ik emigreer omdat ik dat graag wil. Omdat het iets is wat ik graag wil doen, omdat het kan, omdat ik er al jaren van droom.

Er zijn mensen die het maar gek vinden dat ik dit ga doen zonder dat daar werk aan ten grondslag ligt. Anderen zeggen dat ze er ook van dromen, maar ja, de kinderen en de hypotheek. En weer anderen vragen me waarom ik alle veiligheid opgeef voor de onzekerheid.

Ik begrijp het wel hoor. Zo zag ik dat jarenlang ook. Ik droomde echter als kind al van het buitenland en dan ook echt buiten in de natuur. Mijn ouders hadden vroeger een huisje in de Ardennen. Heerlijk rondstruinen in de bossen vond ik een avontuur en ik kon me prima vermaken in mijn eentje. Niet heel vreemd dus dat het buitenland voor mij onlosmakelijk verbonden is met de natuur en de bossen.

Weet je dat Barbara ‘de buitenlandse’ betekent? Het buitenland zit dus zelfs in mijn naam verankerd. 😉

Kans

Het kriebelde altijd om in het buitenland te wonen en ik kreeg ook meerdere kansen. Zo kon ik net als mijn zus na de middelbare school een jaar als au-pair naar Zwitserland of Frankrijk. In plaats daarvan koos ik er voor om direct te gaan studeren en in de zomervakantie te werken in een hotel in Luxemburg. Als compromis. Ik zat dan wel in het buitenland maar zowel de eigenaren als de gasten waren voornamelijk Nederlanders. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik heb het daar heerlijk gehad. Maar het was niet waar ik echt naar verlangde.

Compromis

Mijn tweede kans kwam toen ik ging studeren. Ik had mijn studie er op uit gekozen zodat ik een half jaar in het buitenland kon studeren. Frankrijk stond bovenaan mijn lijst. Ik wilde mijn Frans graag verbeteren en ik keek er naar uit om te gaan. Puntje bij paaltje ging ik naar Antwerpen en reisde ik op en neer met de trein. Wederom een compromis.

Van die laatste heb ik altijd spijt gehad. Jarenlang heb ik gezegd ‘had ik maar’. Maar ja, dat kon ik niet meer terugdraaien en inmiddels zat ook ik vast aan een baan en een hypotheek en dacht ik dat mijn kans was verkeken. Ik was toen eind twintig. Als ik daar nu op terug kijk, verbaas ik me dat ik toen niet zag dat het ook anders kon. En dat dat een kwestie van doen was.

Maar waarom ging ik dan niet? Waarom koos ik voor een compromis? Of eigenlijk voor een slap aftreksel van waar ik naar verlangde.

Angst

Ik durfde niet. Angst hield me tegen. Angst voor wat anderen er van zouden zeggen. Angst dat mijn relatie over zou gaan. Angst dat ik het niet kon betalen en angst om aan mijn ouders te vragen financieel bij te springen. En in het geval van au-pair: angst dat ik bij terugkomst te oud was om te gaan studeren. Ja echt, ik kan dat nu niet meer geloven maar toen was ik er heilig van overtuigd dat ik, doordat ik al een keer was blijven zitten, veel te oud was om te studeren.

Dus liet ik het er bij en keek ik terug naar mijn gemiste kansen. Ik ben gaan werken, trouwen en heb kinderen gekregen. Als mensen er naar vroeger zei ik altijd ’had ik maar’ en jarenlang nam ik niet het infinitief om als nog te kijken of het kon.

Ommekeer

Tot dat ik een heftige ziekte kreeg. Pas toen drong het langzaam tot me door dat deze wens, dit verlangen niet zomaar weg te drukken was.

Ik weet nog zo goed het moment dat ik voor het eerst in de Vogezen kwam. Doodziek op een stretcher keek ik naar de bomen op de bergen om me heen. Ik vond het er zo mooi en bijzonder. Ik voelde me zo geraakt en emotioneel.

Thuis

Te ziek om iets te ondernemen en de omgeving te bekijken kwamen we een paar maanden later weer terug. Uitkijkend over het dal, midden in de winter, de natuur zo kaal als wat, voelde ik me thuis. Ik kon wel janken, zo geëmotioneerd raakte ik van deze plek. En toen wist ik het: hier wil ik naar toe. Dit is mijn kans om het over te doen. Mijn man zei ‘dan gaan we dat doen’. Dat is dezelfde man waarvoor ik jaren geleden thuis bleef uit angst dat de relatie zou eindigen.

Dat ons sabbatical van een jaar later zo’n impact zou hebben, had ik niet verwacht. Het beviel zo goed: het leven daar, in de natuur, de rust en minder prikkels om me heen. Ik kwam tot rust, voelde weer energie, kon eindelijk mijn Frans verbeteren en werd onderdeel van het dorp waar we woonden.

En nee, het was echt niet altijd makkelijk. Ik heb me daar ook wel eens afgevraagd wat ik daar deed. Dat schijnt er bij te horen, las ik op een site voor expats. Je moet wennen aan je nieuwe leven, aan het ritme, de cultuur en andere taal. Dat heeft tijd nodig.

Emigreren

En daar bleef het dus niet bij. Ik wilde nog meer dan dit en emigreren werd al snel een logische vervolgstap. Geen seconde heb ik meer getwijfeld. Alles viel op zijn plek. Als een puzzel. Werk was geen struikelblok meer: ik ben ondernemer en kan mijn bedrijf ook vanuit Frankrijk runnen. Ons huis is verkocht dus van een hypotheek is ook geen sprake meer.

En de kinderen en man dan, hoor ik je vragen? Heel eerlijk, mijn verlangen om te wonen in Frankrijk is wat ons heeft doen besluiten om het te gaan doen. Als je het mijn man vraagt had, was hij liever naar een Engelstalig land gegaan. De kinderen zijn nog net jong genoeg om mee te gaan en hebben door ons sabbatical al vrienden gemaakt en spreken de taal. Vraag je hen wat ze het liefste willen dan is het een beetje van Nederland en een beetje van Frankrijk.

Avontuur

Wat voorop staat, is dat we allebei voor het avontuur willen gaan. Te lang hebben we vanuit veiligheid en zekerheid onze keuzes gemaakt en dat past niet meer. We zijn in de afgelopen jaren te veel veranderd om daarin terug te vallen.

Voor mij is het niet meer een kwestie van lef of moed maar voelt het heel natuurlijk dat ons leven zo loopt. Ik geloof dat je altijd op tijd bent in je eigen leven dus komt mijn kans op precies het goede moment. Geen spijt van wat er vroeger is gebeurd maar dankbaar dat we het avontuur aangaan. Gewoon omdat het kan.

Heb een geweldig Pinksterweekend.

Warme groet, Barbara

P.s.: Wat is jouw grootste droom? Laat het me hieronder weten.