Mijn coach laat me een oefening doen. Een tafelopstelling. Via Skype natuurlijk want mijn coach woont in Nederland. Nou heb ik wel eens vaker opstellingen gedaan maar deze manier is nieuw voor me. Ik ben altijd extra nieuwsgierig bij nieuwe oefeningen. Hoe gaat het precies in zijn werk en wat komt eruit.

Ze vraagt me een paar woorden op te schrijven op een aantal losse blaadjes. Woorden die te maken hebben met het thema van de opstelling. Voor mij is dat vertrouwen. Dat het wonen in Frankrijk lukt, dat ik vanuit hier mijn bedrijf kan voortzetten, dat onze meiden zich hier kunnen settelen. Vertrouwen in dat het goed gaat.

En ineens vraagt ze of ik de naam van mijn opa van mijn vaderskant wil opschrijven. Huh? Hoezo? Waar komt die ineens vandaan in dit verhaal? Ze weet het ook niet maar het voelt zo voor haar dus doe ik braaf wat ze zegt. Als ik namelijk één ding geleerd heb in de afgelopen jaren is dat je bij dit soort nieuwe ervaringen gewoon moet doen wat je coach zegt. Daarna kan je het altijd nog wat meer eigen maken. Dus ik schrijf zijn naam op.

Mijn opa. Ik heb hem niet gekend. Hij overleed al lang voor dat ik geboren was. Hij was de zoveelste zoon op rij die de banketbakkerszaak in Haarlem overnam van zijn vader. Geen idee hoeveelste generatie, dat zou ik eens aan mijn tante moeten vragen. Wat ik over hem gehoord heb, was het een lieve warme man. Samen met mijn oma bestierde hij de zaak: hij achter in de bakkerij, zij voor in de winkel. Ze reisden samen geregeld naar het buitenland voor onder andere banketbakkersconferenties. Voor die tijd, begin 20ste eeuw, was dat best bijzonder. Hij zat dan in allerlei commissies en was jurylid. Ik heb een aantal weken geleden bij mijn tante nog de speldjes bewonderd die je dan kreeg. Jammer dat ik er geen foto van heb gemaakt.

Het buitenland dus. Frankrijk. Zwitserland. Franstalig in ieder geval.

Als enige zoon was mijn vader voorbestemd om de zaak over te nemen. En als ik het goed begrepen heb, stimuleerde mijn opa mijn vader om in het buitenland te studeren en te werken. Banketbakkersschool. Hogere Hotelschool. Weer Zwitserland en Frankrijk. Mijn opa was enorm trots op mijn vader. Schreef hem brieven in het Frans. En uiteindelijk, en ik weet niet of dat zonder slag of stoot ging, moet ik ook eens aan mijn tante vragen, doorbrak mijn vader de lange reeks van generaties die de zaak hadden overgenomen en ging zijn eigen weg. Ik heb altijd begrepen dat mijn opa daar begrip voor had, ook al werd de zaak daardoor na meer dan een eeuw verkocht. Best modern voor die tijd.

Mijn opa. De laatste jaren voel ik me meer en meer met hem verbonden. Met hem en mijn oma. Sowieso meer met de familie Kuipers dan vroeger, ook al zie ik sommige niet of nauwelijks. Oorzaak: een groot deel van hen woont in het buitenland.😉

Onbewust heb ik hem dichterbij gehaald: in gedachten, met een foto van mijn grootouders in huis, door koffie te drinken in het tentje dat nu in hun oude huis zit, door meer contact te hebben met mijn tante, de jongste zus van mijn vader en de laatste van het gezin die nog in leven is.

En dan ineens is hij bij deze opstelling. Na mijn eerste reactie van verbazing voel ik me heel erg emotioneel worden als mijn coach zegt dat hij er voor me is in dit grote avontuur. Dat hij me helpt. Een gids of zo, als je daarin gelooft. Ik huil tranen met tuiten. Van geluk. Van gemis. Van opluchting. Ik voel de band tussen ons. Het voelt alsof ik het ineens niet alleen hoef te doen. Ik ben verbaasd hoe gesteund ik me voel door zijn aanwezigheid. En dan al die overeenkomsten tussen ons: de Franse taal, het buitenland, het ondernemerschap en het bakken van taarten.

Ook mijn vader verschijnt op het toneel van de tafelopstelling en ik besef me dat ik met hem exact deze overeenkomsten deel. Dat ik op hem en hij weer op zijn vader lijkt. Dat we allebei of beter gezegd alle drie op onze eigen manier deze overeenkomsten een plek hebben gegeven in onze levens. Helaas leeft mijn vader ook niet meer maar ik weet zeker dat hij weet wat ik doe, waar ik ben en welk avontuur we zijn aangegaan. En, of je gelooft in een leven hierna of niet, ik denk dat hij ervan geniet. Samen met mijn opa.

Hoe zit dat met jouw familie? Hoe is jouw band met hen? Voel je je gesteund? Door allemaal of juist door één persoon in het bijzonder? Wil je het me hieronder laten weten?

Wil je ook aan de slag met iets waar je telkens weer tegen aanloopt? Kan vertrouwen zijn, zoals bij mij. Maar misschien is dat voor jou juist dat je meer tijd wilt voor jezelf. Of je wilt nu eindelijk eens een duidelijk doel voor jezelf hebben omdat je leven aan je voorbijvliegt zonder dat je er grip op hebt.

Laten we het samen doen. Samen kom je verder. Samen gaat een stuk sneller dan wanneer je alleen moet ploeteren. Samen is leuker. En dat mag best.

Boek hier direct jouw Vind de Godin in Jezelf coach sessie. Helemaal gratis en voor niets.

Tot gauw en een heel fijn weekend.

 

Liefs, Barbara