Ik spreek de juf van mijn jongste dochter. Mijn dochter verveelt zich namelijk in de klas tijdens de lessen Engels. Ze is gewend dat haar juf in Nederland tijdens de Engelse les Engels spreekt. Ze was in groep 5 voorbij het niveau van kleuren, tellen en de dagen van de week en luisterde naar liedjes van Katy Perry en Avicii, leerde daar de woorden van wat elke week in een dictee getoetst werd. Zo leer je naar mijn idee ook een andere taal: door overspoeld te worden in die taal, ook al is dat slechts een uurtje en dan ook nog op een manier die kinderen aanspreekt.

En voor dat ik de verkeerde indruk wek, dit gaat niet over veroordelen van het niveau van het Engels op de Franse school. Ik weet dat wij Nederlanders vanuit onze geschiedenis nou eenmaal meer gericht zijn op andere talen (want wie spreekt er in de wereld nou Nederlands, daar kwamen we met de VOC niet ver mee) en dat de Fransen zich veel langer hebben vastgehouden aan hun eigen taal. Daar gaat het me nu niet om al komt het later nog wel ter sprake.

Anyway, de juf is heel blij dat onze dochter de Engelse taal al zo goed beheerst en werkt er graag aan mee om deze voorsprong te behouden. Super fijn! We bedenken allerlei oefeningen waarmee ze aan de slag kan zodat ze bij blijft.

De discussie die ik met de juf over het niveau van het Engels heb, voer ik hier wel vaker. Iedereen die ik spreek en vertel dat wij hier wonen, vindt het zo goed dat wij dan een andere taal leren en bijna iedereen begint over Engels. Dat wij dat veel beter beheersen dan de Fransen, vraagt of de kinderen dat ook al op de basisschool krijgen (ja dus) en hoe jammer het is dat er in Frankrijk zo weinig Engels wordt geleerd en gesproken, dat het niveau zo faible is, zwak.

Ja, dat is zo. Voor ons is het zo gewoon dat onze kinderen luisteren naar Engelstalige liedjes, dat ze de originele versie van Harry Potter kijken met ondertiteling. Mensen hier klapperen met hun oren als ik dat laatste vertel, bijna met bewondering. Dat we dat kunnen maar vooral ook durven.

Want daar zit het ‘em in. Men wil wel heel erg graag Engels spreken maar het doen is echt een ander verhaal. Angst om te spreken, angst om fouten te maken, het zit ze in de weg. Vrienden vertellen dat ze niet buiten Frankrijk op vakantie durven want dan moeten ze een andere taal spreken. Voor mij echt ondenkbaar.

Dus blijft het bij het Frans. En je kunt je voorstellen dat als dit de houding is, als dit is wat de ene generatie de andere vertelt, dat er niets veranderd. Dat alles bij het oude blijft en een andere taal spreken een utopie blijft. Ook al dromen ze er allemaal van.

En daar zie ik een overeenkomst met mijn klanten.

Ik spreek geregeld vrouwen als jij die graag iets anders willen in hun leven. Een andere baan, meer tijd voor zichzelf, die graag ‘nee’ willen zeggen in plaats van altijd ‘ja’, die voelen dat het anders moet maar niet weten hoe.

Angst om daadwerkelijk de stap te zetten houdt hen tegen om voor hun dromen te gaan. Om alles uit het leven te halen wat in hen zit. En dus blijft het bij het oude waar ze zich ongelukkig en gestrest voelen.

Herken je dit?

Veranderen is doodeng, echt, dat weet ik uit ervaring. Het moment dat je je beseft dat je in een soort niemandsland staat: aan de ene kant het veilige vertrouwde, waar je niet meer naar terug kan omdat dat niet goed meer voelt of omdat je dat echt niet meer wilt, en aan de andere kant het onbekende, je-weet-niet-wat-er-gaat-komen. Dat is eng, ook al weet je dat het vanaf dat punt alleen maar beter kan worden, je hebt het nog niet ervaren hoe het daar is en dus nog geen vertrouwen.

Je staat nu nog aan de ‘veilige’ kant, de kant die vertrouwd voelt ook al rommelt het daar al wel. Overstappen om via niemandsland naar de andere kant te gaan, is nu misschien nog niet te overzien maar wel iets waar je naar verlangt om alle dingen waar jij van droomt waar te maken. Je kiest er echter voor om toch te blijven waar je bent omdat het zo angstig is om die stap te zetten. En alles is ok. Het is jouw keuze. Ik dwing je er niet toe om de stap te wagen als dat voor jou niet goed voelt.

Ik vind het alleen zo jammer. Ik gun je zo het leven dat jij graag wilt leiden. Ik gun je het lef om wel te gaan, om je niet tegen te laten houden door angst, door wat de omgeving ervan zegt of door wat je geleerd hebt wat hoort.

En wie doe je er mee tekort? Alleen jezelf toch? Aan jou de keuze.

Wil je graag de stap zetten en meer lef tonen, dan heb ik een mooie oefening die je kan doen. Deze oefening helpt je om vertrouwen en lef op te bouwen door te voelen hoe het aan de andere kant is. Aan die kant waar je zo graag naar toe wilt.

Zorg dat je voor deze oefening minimaal een half uur de tijd hebt en niet gestoord kan worden.

Sluit je ogen en haal een paar keer diep adem.

Stel je dan eens jouw droom, verlangen, doel voor. Waar gaat het over? Je werk, je relatie, hoe jij graag wilt wonen, leven, zijn? Stel het voor je. Gebruik al je zintuigen: Wat zie je? Hoe voel je je? Wat hoor je? Hoe ruikt het? Waar sta je op?

Kijk ook eens om je heen: links, rechts, boven en onder je. Wat zie je daar? Wie is er bij je? Neem het in je op, voel het door je lichaam stromen.

Dit is wat er aan die andere kant is, dit is waar je naar toe gaat als je het lef hebt om je angst opzij te zetten er te kiezen voor jezelf.

En als je alles hebt gezien, open dan je ogen en schrijf het op.

Hoe was dat voor je? Wil je het hieronder met me delen?

Wil je die andere kant verder onderzoeken? Meld je dan nu aan voor jouw gratis coach sessie Vind de Godin in Jezelf. Ik heb nog een paar plekjes in november.

Heb een fantastisch weekend!

Liefs, Barbara