Eindelijk begin ik het te snappen. Nu ik hier woon, valt opeens het kwartje. Gek hoe soms iets zich voor je neus afspeelt maar je pas later begrijpt waarom het zo gaat.

Whatsapp

Laat ik bij het begin beginnen.

Toen wij een aantal jaar geleden hier tijdelijk woonden (heel luxe voor een 7 maanden durend sabbatical), verbaasde ik me dat whatsapp hier nog niet ingeburgerd was. Men kende het wel maar gebruiken, nee, dat deden ze niet. Een vriendin zette de app speciaal voor mij op haar telefoon en ik geloof dat tot op de dag van vandaag ik de enige ben met wie ze op die manier communiceert.

Ik snapte er niks van. Makkelijk toch die app? Kan jij je voorstellen dat je geen whatsapp gebruikt? Of ken je nog iemand zonder whatsapp op zijn mobiel, afgezien van je oma van 80 misschien? Hoewel, mijn tante van 85 appt wat af met haar kinderen en kleinkinderen.

Maar goed, hier in Frankrijk gaat het dus anders. Bij ons hier op het platteland in ieder geval. Geen idee of dat in een grote stad als Parijs ook het geval is. Misschien moet ik dat eens onderzoeken en daar ook een sabbatical van een paar maanden doorbrengen. 😉

Geen punt, dacht ik een paar jaar geleden, dan mail ik mensen gewoon. Ook handig. Maar dat werkt niet zo snel. Men heeft hier niet allemaal mail op hun telefoon, zelfs een smartphone is niet vanzelfsprekend en goed bereik met telefoon en internet is een uitdaging in de bergen, zoals ik schreef in ‘We schenken nog een glas wijn in en wachten met smart’.

Maar hoe gaat het dan?

Hier gaat het gewoon persoonlijk. Als je iemand wilt spreken, dan bel je diegene. En heb je geen bereik dan rij je ernaartoe. Meestal wel in combinatie met een boodschap of zo want de afstanden zijn hier veel te groot om ‘even’ langs te gaan.

Dat is natuurlijk niet nieuw voor me. Ik kom uit de tijd dat we een vaste telefoon van de PTT thuis hadden (wij hadden een groene met draaischijf). Ik merk echter hier pas hoe vaak het contact met vrienden en familie verloopt via die app. Hoe gewoon ik dat vind. Zelfs met de buurvrouw aan de overkant appte ik, terwijl we allebei thuis waren.

Het kwartje viel pas toen ik deze week iets wilde regelen via internet. Onze auto heeft nog geen Frans kenteken en daarvoor moeten diverse papieren ingevuld worden (over de Franse administratie kan ik een heel nieuw blog schrijven, dus daar wijd ik nu niet over uit).

Bij het invullen van de papieren op internet lukte het me maar niet de gegevens te uploaden om de aanvraag te doen. Nergens stond waar ik moest zijn.

Persoonlijk

Dus ik naar de buurvrouw met de vraag hoe ik dat moest doen. Ze gaf aan dat het plus facile is om een afspraak te maken met het belastingkantoor. Dat bevindt zich in een dorp hier een half uur vandaan dus wel zo handig om van tevoren een afspraak te maken anders kwam ik misschien voor niets of sta ik lang te wachten voor ik aan de beurt ben. Er zijn dus meer mensen die dat doen.

En ineens viel het me op dat veel van dit soort zaken persoonlijk geregeld worden. Bankrekening openen? Even langs het bankkantoor. De kantine regelen voor de kinderen? Langs het gemeentehuis. Administratieve vraag over schoolformulieren? Even langs het secretariaat van de school.

Persoonlijk dus. En weet je? Het voelt heel fijn direct contact te hebben. Na al het digitale contact is het een verademing om mensen in de ogen te kijken om alles te regelen. Natuurlijk kost het meer tijd, is het minder snel en niet even geregeld. Maar daarom woon ik juist hier. Het is rustiger, ik leef hier in een ander, langzamer ritme en is het gesjees echt iets van de grote stad.

Doen ze dan echt alles persoonlijk? Welnee, ook hier kan je mailen en via internet dingen regelen maar de voorkeur ligt wel bij het persoonlijke contact.

Gezien
Voordeel is dat we sneller contact maken, mensen herkennen ons op straat, wat het gevoel geeft erbij te horen. We integreren gemakkelijker en sneller doordat we niet eigenwijs ‘stads’ doen maar mee gaan in de lokale gewoontes. Ik voel me op deze manier gezien, meer betrokken bij de gemeenschap en minder eenzaam.

Doordat we overal persoonlijk op afstappen, krijgen we ook meer voor elkaar. Mensen zien je, zijn bereid om een extra stap voor je te zetten om je te helpen en zijn oprecht blij dat je de moeite neemt om je aan te passen. Tegelijkertijd is het veel eenvoudiger mijn bijdrage te leveren en iets terug te doen voor het vriendelijke contact.

Hoe zit dat met jou?

Hoe vaak neem jij persoonlijk contact op met iemand over iets wat je ook per mail kan afhandelen?

En als je dat doet, welke gevoel geeft het je dan? Wil je het hieronder met me delen?

Ik kijk uit naar je reactie.

Geniet van het weekend.

 

Lieve groeten, Barbara

 

Vind de Godin in Jezelf
In mijn praktijk is het persoonlijke contact net zo belangrijk als dat dat hier in ons dorp is. Ik geloof dat in het persoonlijke contact je je meer openstelt, meer verbinding maakt en meer in je opneemt. Je voelt je sneller op je gemak als je iemand in de ogen kijkt.

Ik vind het geweldig om in te spelen op iemands non-verbale communicatie in de gesprekken die ik met klanten voer. Die reactie is zo puur. En in die reactie is nog zoveel meer informatie te halen die leiden toch nog meer resultaat. En daar komen mijn klanten voor. Voor resultaat, voor meer zelfvertrouwen en om zichzelf beter te leren kennen.

Wil jij dat ook? Meld je dan nu aan voor de gratis coach sessie Vind de Godin in Jezelf.