Een thuis. Een eigen plek. Je eigen spullen om je heen. Waar je heerlijk languit op de bank kan liggen en je je helemaal fijn en gelukkig voelt. Een thuis ingericht zoals jij dat wilt, met al je dierbare spullen en herinneringen om je heen. Wat mis ik dat.

Niet dat het huis wat we huren niet fijn is hoor. In tegendeel. Het is een fijne vertrouwde plek waar we al eerder hebben gewoond en waar ik blind door heen kan lopen, elke geluid herken en me veilig voel.

Wat er ontbreekt zijn onze eigen spullen. Een eigen sfeer in huis. Een andere kleur op de muur, eentje die ik mooi vind, en dat als je iets zoekt, je weet waar het ligt. Nu kan ik het ook vinden, na dat ik meer dan 60 dozen doorzocht heb in de opslag die we huren.

Die eigen plek, die basis mis ik nog het meeste hier. Het maakt me onrustig met een onbestemd gevoel. Alsof iets nog niet helemaal klopt of af is. En ik heb dat niet alleen. Ik merk dat ook aan Jeroen en de kinderen. We vinden het heerlijk hier te zijn maar echt zijn, zijn we hier nog niet. En dat weerhoudt ons onbewust van het echt settelen hier.

Maar……daar kom een einde aan!! Afgelopen woensdag (op mijn verjaardag, zo’n groots cadeau heb ik nog nooit gekregen) kregen we de sleutel van ons nieuwe huis.

Met een grote glimlach zaten we met z’n vieren bij de notaris. Die nam het hele koopcontract door in zo’n rap tempo dat ik echt afhaakte. Gelukkig wisten we precies wat er instond (nooit iets ondertekenen zonder dat je weet wat er instaat, zeker niet in een andere taal!!).

Al snel konden we onze handtekeningen plaatsen op een soort iPad. Jaja, de notaris in Cornimont werkt heel modern met een digitaal systeem zodat we geen 124 pagina’s hoefden te ondertekenen. En nee, dat is geen tikfout: met alle bijlagen erbij is dit koopcontract 124 pagina’s dik! En dat wordt nu digitaal opgeslagen in Aix-en Provence vertelde de notaris vol trots. Wij krijgen uiteraard nog wel een papieren versie toegestuurd. Waarom? Geen idee en daar kan ik hem ook niet van afbrengen, dat hoort bij de procedure. Ok.

Wat voelen wij ons fijn nu. We wonen er nog niet maar het vooruitzicht een plek te creëren de komende weken doet echt wonderen. Ik voel me een soort van opgelucht. Dat het nu eindelijk zover is. Ik merk het ook aan de kinderen. Ze weten natuurlijk al heel lang dat het er aankomt en kunnen zich er tegelijkertijd geen echte voorstelling van maken. Nu ze rondlopen in het huis en kunnen beginnen aan hun kamers te maken zoals ze dat willen, zie ik verandering op hun gezichten. Er is minder spanning zichtbaar. Ook zij hebben zo’n behoefte aan die vaste basis.

Het zal ons zo goed doen om daar te wonen. Af van de hoge berg en lager in het dorp. Vriendinnetjes om de hoog, veel ruimte, midden in de natuur en toch dichtbij het dorp en mensen om ons heen.

Eerst moet er geklust worden. Er is denk ik in 40 jaar niks aan dit huis gedaan. Vintage dus maar niet onze smaak. Ondanks het vele werk is het heerlijk om op deze manier het huis te leren kennen, het echt eigen te maken.

En tegelijkertijd vind ik het ook spannend. Er komt een hoop werk aan en hoe ga ik dat dan combineren met werk, de kinderen, het huishouden, de hond en niet onbelangrijk, met tijd voor mijzelf?

Ik weet natuurlijk allang dat ik niet alles tegelijkertijd kan en dan nog probeer ik dat toch. Dat werkt natuurlijk niet, ook dat weet ik allang. Dan ga ik eraan onderdoor en raakt ik zo gestrest dat ik dan helemaal niets meer uit mijn handen krijg.

Dus heb ik voor de komende maanden alles op een rijtje gezet: wanneer de kinderen op school zijn, alle verplichtingen als sport etc, het klussen in het nieuwe huis, wanneer Jeroen werkt, wanneer ik op mijn tijdelijke werkplek kan werken, alle huishoudelijke taken enzovoort.

In plaats van onrustig te worden, zie ik nu wat er alle moet gebeuren en hoeveel tijd er over is voor andere zaken. Het maakt duidelijk dat ik niet alles kan doen en vraagt om keuzes die gemaakt moeten worden. Wat heeft prioriteit, wat kan even blijven liggen tot na de verhuizing, wat moet direct gebeuren?

Het komt goed. Ik heb er alle vertrouwen in. Eerst maar eens genieten van wat er is: een prachtig huis wat ons nieuwe thuis wordt hier in Frankrijk. Hoe cool is dat?

Heb een geweldig weekend!

Liefs, Barbara

P.s: Je kunt nog steeds jouw gratis coach sessie inplannen hoor. In december heb ik slechts een paar plekken beschikbaar dus wees er snel bij. Tot snel!