We zijn voor de zoveelste keer onderweg naar de bouwmarkt. Op de een of andere manier lukt het niet om alle spullen in één keer te kopen en is er telkens nog iets wat we nog missen: wat leidingspullen, schroeven, afdekplaatje, iets van gereedschap en behang. Nou ja, dat laatste dat hadden we eerder al gekocht maar dat was zo de verkeerde keuze dat we het na drie stroken er weer hebben afgetrokken.

De bouwmarkt is hier niet om de hoek. Niet zoals in Haarlem waar je er drie bij elkaar hebt zitten op 5 minuten rijafstand. Dus het kost ons elke keer weer een hoop tijd en daar moeten we, ook na de zoveelste keer, nog steeds aan wennen.

Dit keer reden we terug en ik genoot weer van de prachtige omgeving. De bergen die net aangeraakt worden door de opkomende zon, de dauw die in de dalen ligt en de mistflarden die tussen de warme en koude luchtlagen blijven hangen. Als ik dat allemaal zie, vergeet ik mijn lichte ergernis over de afstand naar de bouwmarkt en geniet ik volop. Ik voel me iedere keer weer geraakt in mijn hart, ervaar ik zoveel vreugde en geluk. We hebben dit toch maar mooi gedaan!

Al meer dan 20 jaar

Ik wilde dit al jaren, wonen in Frankrijk. Ik koos er mijn studie op uit zodat ik een half jaar kon studeren én stage kon lopen in het buitenland. Dat liep heel anders en ik bleef in Nederland. Om allerlei redenen durfde ik op dat moment mijn hart niet te volgen en te doen wat ik zo graag wilde. Bang voor wat mijn omgeving ervan zou vinden, bang dat mijn relatie het niet zou overleven, bang om voor mijzelf op te komen. En zo begroef ik mijn droom.

Pas na dat ik een heftige ziekte kreeg, kwam die droom weer naar boven. Ik dacht er wel eens aan in de tussentijd maar het bleef altijd bij plannen. Dan was ik op vakantie geweest in een idyllisch plaatsje en fantaseerde ik er met mijn partner oplos hoe het zou zijn om daar een bed&breakfast te beginnen of een camping over te nemen. We hadden bij wijze van spreken al een naam verzonnen, alles ingericht en zag ons de gasten al ontvangen.

Maar daar bleef het altijd bij. De fantasie vervaagde en na een tijdje was het weer business as usual en nam het dagelijkse leven het weer over.

Kennelijk had ik iets anders nodig om werkelijk te doen wat ik graag wilde. En wel iets heel heftigs. Van de een op de andere dag lag ik in bed en kon ik werkelijk niets meer. Een half uur mijn hoofd rechtop houden was al te veel gevraagd.

Pas toen ik op het dieptepunt van mijn leven zat en ik niets meer in de hand had, begon ik na te denken over mijn leven. Als het me zo makkelijk en onverwachts uit handen werd genomen, wat wilde ik dan nog?

En het gekke was, ik wist het direct. Ik hoefde niet meer na te denken, ik twijfelde geen seconde toen ik mezelf dat af vroeg. Dat diep weggestopte verlangen kwam als een raket naar boven.

En als je denk dat ik toen zonder slag of stoot het zo allemaal even geregeld heb, heb je het echt mis. Daar kwam veel meer bij kijken. Natuurlijk voelde ik in elke vezel van mijn lijf dat ik dit wilde doen maar de angst was er ook nog steeds. De angst om te veranderen, om los te laten wat anderen ervan vonden en om werkelijk voor mijzelf te kiezen. Daar had ik iemand voor nodig om me te helpen mijn droom waar te maken. Want als ik dat zelf kon, waarom had ik dat dan nog niet gedaan?

Hoe zit het met jou?

Hoe komt het toch dat je eerst iets heftigs mee moet maken voor je dat gaat doen waar je van droomt?

Stel, je doet al jaren werk dat je niet meer leuk vindt. Je gaat er elke ochtend wel naar toe en doet je werk met twee vingers in je neus om vervolgens ’s avonds uitgeblust thuis te komen omdat het je zoveel energie kost.

Niet dat je het nou zo slecht hebt maar het combineert zo lekker met de kinderen, is dichtbij en ja, wat je dan wel wil dat weet je niet. Je wilt je zekerheden niet zomaar weggooien en dus blijf je maar zitten waar je zit.

En daar zit precies je probleem. Het is nét niet ernstig genoeg: je hebt er (nog) geen burn-out van, je valt (nog) niet om en je voelt in je lijf wel dat het anders moet want je voelt je moe, hebt last van allerlei vage lichamelijke klachten maar die negeer je al een tijdje en dat hou je best nog wel even vol.

Zit je dan echt te wachten tot er iets heftigs gebeurt waardoor je wel moet? Net als bij mij? Ik kan je het echt niet aanraden. Ik ben twee en een half jaar bezig geweest met herstel en dat was geen pretje. Niet voor mij, niet voor mijn kinderen en alle andere mensen om mij heen die zich zorgen maakten of ik wel weer beter werd.

Moet er dan eerst een ziekte komen of iemand overlijden (nog zo moment waarop je vaak stilstaat bij je leven) voor dat je verantwoordelijkheid neemt over je eigen leven en dat gaat leven zoals jij dat wilt?

En wat als dat nou niet gebeurt? Als je wacht op iets wat ervoor zorgt dat je niet meer onder je twijfel uit kan, dat jou dwingt om een keuze te maken? Als dat nou uitblijft en je gewoon elke ochtend weer naar je werk gaat wat je geen energie en voldoening meer geeft? Als je die twijfels en onrust blijft voelen en de tijd maar doortikt waarin jij niet kiest voor jezelf?

Wat dan? Dan ben je straks 80 en kijk je terug op je leven en denk je: ‘had ik maar’?

Daarom woon ik in Frankrijk. Daarom heb ik iemand in de arm genomen die mij hielp om datgene te gaan doen waar mijn hart van open gaat. Precies dat wat ik ervaar onderweg naar huis van de bouwmarkt. En met heel mijn hart gun ik jou dat ook.

Wat doet dit met je? Wil je het me hieronder laten weten?

Kom in actie

Wacht niet tot er iets heftigs gebeurt en neem het heft in eigen handen. Meld je aan voor een gratis coach sessie. Dan kijken we samen wat je wilt en hoe je dat kan bereiken zodat je weer energie van je werk krijgt waardoor je weer plezier en geluk ervaart.

Ik kijk er naar uit.

Heb een heerlijk weekend.

Liefs, Barbara

Ps: Regel het gelijk voor jezelf en meld je direct aan voor de gratis coach sessie